Αντιγόνη, επαναστατική και οικεία (7/7. αγάπη)

7ème et dernière partie : αγάπη

Le désir d’Antigone est familial, elle ne veut pas laisser son frère sans sépulture ; Créon, του, désire s’affirmer en tant que roi et montre son pouvoir. Antigone privilégie les liens familiaux qui incarnent l’amour et révèlent un être. Créon assoit son pouvoir en signant un acte de loi qui doit établir son autorité. Un même mot caractérise leur action : le désir. Mais le désir ne reconnaît pas le désir chez l’autre, on pourrait croire, surtout si l’on est tenté d’aduler le désir pour lui-même, que le désir adoube tout désir qu’il rencontre. Entre Créon et Antigone, c’est la mesure des désirs qui compte. Face à face, Antigone et Créon vont augmenter la mesure de leurs désirs à l’adversité qu’ils rencontrent. Mais la source du désir d’Antigone est-il encore compréhensible de nos jours ? πράγματι, le désir d’Antigone, ce désir qui se fonde sur la justice, justice faite et rendue à la dépouille de son frère et aux dieux, ce désir prend tout son sens, car il est communautaire, il s’inscrit dans une cité et dans une famille, vision réduite de la cité, et dans une croyance, Antigone s’adosse aux dieux pour interpeller Créon. Antigone n’exprime pas un désir personnel, elle défend une loi éternelle, elle défend son devoir à le dire, à le clamer devant n’importe quel pouvoir qui se croirait au-dessus d’elle. Depuis quand n’entendons-nous plus qui que ce soit s’ériger dans l’espace public pour clamer son devoir au prix de sa vie ? Le pire ? Nous nous sommes habitués à ce silence, cette résignation, les lois transcendantales ne nous disent plus grand-chose, donc rien ne vient surplomber et donc corriger les lois qui passent devant nous et nous encerclent comme des détritus dans un courant d’eau. Les communautés qui fortifiaient l’individu au sein d’un espace qui le protégeait et lui permettait de grandir ont volé en éclats. L’individu ressemble maintenant à un électron fou qui ne peut se construire que des bourrasques de vent qui l’épuisent et le déboussolent sans cesse et effacent jusqu’au goût du sens à donner à sa vie. La vie sociale repose sur le droit et le droit seul, mais en un lieu sans géographie composée de gens hors sol tous les droits se valent et se concassent dans un odieux capharnaüm. Créon a le pouvoir. Antigone est la fille d’Œdipe. À une époque où il ne s’agit plus que d’avoir, de posséder, d’acquérir, Antigone pèse — puisqu’il faut évaluer — bien peu. La destruction méthodique de toute métaphysique s’apparente à un crime contre l’humanité. Peut-être le plus grand que le monde a connu. Puisque d’un clic, je peux tout acquérir je n’ai plus besoin que de connaître mon désir pour le rassasier. On comprend aussi que ce désir individuel que plus rien ne protège de son appétit n’accepte aucune limite et surtout pas celle posée par autrui ; alors entre en jeu l’envie, le désir dévoyé, avili.

Συνέχισε να διαβάζεις “Αντιγόνη, επαναστατική και οικεία (7/7. αγάπη)”

Διάσπαση σύμφωνα Creon

Créon divise ses interlocuteurs en deux clans, ceux qui sont avec lui et ceux qui sont contre lui. Il ne négocie plus et menace ceux qui s’opposent. La force le contrôle, quand la force ne doit jamais servir qu’à protéger, et il en est toujours ainsi de ceux qui se livrent corps et âme à la volonté de puissance. Manier la force comme pouvoir, c’est croire que la peur est le moteur du pouvoir et instaure l’autorité quand celle-ci s’apparente plus à la caresse d’un parent sur la joue de l’enfant après une bêtise actée. Si le pouvoir règne en pratique, il doit toujours être matinée d’autorité où il croira se suffire à lui-même. Créon ne sait plus d’où il parle ou tout au moins parle-t-il d’un lieu imaginaire où il vient d’arriver et qui n’existait pas avant son arrivée et qui a été créé par lui pour lui. Comme si étant roi, Créon n’était plus constitué des mêmes éléments de chair, d’os et de génétique que la veille de son sacre. Créon s’accole et s’attribue une identité de roi qui oublie d’où il vient et ce qu’il doit à son passé qui se trouve effacé par son avènement au pouvoir. Si l’identité s’avère une recherche et pour une part une construction bâtie par ses goûts et ses choix, tout un fond d’identité existe, préexiste même, en nous avant nous. Trop d’identités s’écrivent de nos jours, en se cristallisant sur ce fond ou seulement sur la recherche, quand l’équilibre préside à l’identité.

Τι σημαίνει να είναι πάνω από το έδαφος ?

L’exemple le plus éclairant concernant la nature humaine se trouve dans le Nouveau Testament quand Pierre et Jésus-Christ parlent ensemble et que Pierre insiste auprès de son maître pour qu’il croie sa dévotion tout à fait sincère. έτσι, Jésus lui annonce que le coq n’aura pas chanté qu’il l’aura renié trois fois. Le premier endroit d’où parle tout homme est celui-ci : sa faiblesse. La prise en compte des limites de chacun, non pas toujours pour s’y résoudre, mais aussi pour les surmonter, oblige à raisonner à partir de ce que l’on est et non pas à partir de ce que l’on croit être. Tout homme qui ne connaît pas ses faiblesses, qui les oublie, qui ne les prend pas en compte est hors-sol comme on a pris l’habitude de le dire de nos jours. Hors-sol signifiant que l’on est nourri par un pâturage qui n’est pas le nôtre, que l’on renie son pâturage pour trouver tout autre pâturage que le sien meilleur, car autre. Hors-sol signifie aussi que les propos reçus pourraient être obtenus partout ailleurs dans le monde sans que cela pose problème, ces propos étant sans racines, traduisible en toute langue et exportable tel un « framework » en informatique. La formule « hors-sol » interdit de répondre à la question « d’où parles-tu ? » et la première formule aime à brocarder la seconde comme identitaire ou d’« extrême-droite ». À force d’avoir voulu esquiver cette question, on l’a anéantie. À l’avenir il ne sera plus possible de demander d’où l’on parle, car on aura atteint un tel niveau d’abstraction et de déracinement que cette question n’aura même plus de sens.

Θέαμα "Αλλά πάντα να έρθει πίσω το χρόνο ..." – 2ου συντάγματος Etranger d & rsquo? Πεζικού (1991)

Θέαμα "Αλλά πάντα να έρθει πίσω το χρόνο… » — 2ème Régiment étranger d’infanterie (1991) του Εμμανουήλ Di Rossetti επί Vimeo.

ο 31 Αύγουστος 1991, le 2ème Régiment étranger d’Infanterie fêtait au cours d’une cinéscénie exceptionnelle son 150ème anniversaire, η μάχη τουEl Moungar και την επιστροφή της λειτουργίας Daguet, το πρώτο Πόλεμο του Κόλπου. 30 000 nîmois θεατές να παρακολουθήσουν αυτή την εκδήλωση, που ξεκίνησε την ημέρα με τις λεγεωνάριων ντυμένοι με αυθεντικές φορεσιές τους εαυτούς τους σε περιστάσεις και διακοσμήσεις από διαφορετικές εποχές, et qui se poursuivra tard dans la nuit avec le spectacle proprement dit joué par François Gamard, Jerome Paulmier και Richard Bohringer1 μπροστά από τις Costieres στάδιο (180 μέτρα από τη σκηνή!).

Συνέχισε να διαβάζεις “Θέαμα "Αλλά πάντα να έρθει πίσω το χρόνο ..." – 2ου συντάγματος Etranger d & rsquo? Πεζικού (1991)”

Αντιγόνη, επαναστατική και οικεία (6/7. η κλίση)

 

Ότι οι ιστορίες σχετικά με την ταυτότητα! Η λέξη δεν εμφανίζεται ούτε το ελληνικό έπος, ούτε σε τραγωδία. Η ταυτότητα κατά τη στιγμή της Αντιγόνης κλίνει στη γραμμή και που ανήκουν σε μια πόλη. Ταυτότητα διαπνέεται ριζοβολία. Η οικογένεια και η πόλη συγκεντρώθηκαν σε ένα εικονικό πρότυπο στην πλήρη τι άλλο έπρεπε να ξέρει από μόνη της κατά τη διάρκεια της πρώτης συνεδρίασης. κατά την αρχαιότητα, κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε ταυτότητά του ούτε ψηφίστηκε ο, και κανείς δεν αποφάσισε την ταυτότητά του. Δεν έβαζε σε ένα κοστούμι. Οι άνδρες ήταν εντός της ταυτότητάς τους. Η ταυτότητα ήταν παρόμοια με ένα φορτίο, έπρεπε να είμαστε άξιοι. Έχει αποκλειστεί η ύπαρξη και να γίνει. Η σύγχρονη εποχή έχει καταστήσει μια πρόκληση, γιατί μετατραπεί η ταυτότητα έχει, ένα είδος επίτευγμα που μπορείτε να ντύνονται ή να εκχωρήσει. Στη σύγχρονη φαντασία του να πιστεύουμε ότι μπορούμε να επιλέξουμε τα πάντα όλη την ώρα, σύγχρονη εποχή αντικαταστάθηκε με αδιάλλακτη μέθοδος είναι από την κατοχή. Ωστόσο, αυτή η λογική, αυτή η ιδεολογία έχει τα όριά της: μερικά πράγματα που μπορούν να αποκτηθούν, μεταξύ των οποίων και: ετερότητα. Ζήστε την ταυτότητά του, να είναι αυτό που είναι, τοποθετήσει το όνομά του, επιτρέπουν την ιδιωτική ζωή και, συνεπώς, τη γνώση και την εμβάθυνση της ύπαρξής του, Αυτές είναι οι προϋποθέσεις για μια συνάντηση με το άλλο. Η πρώτη διαφορά μεταξύ του Κρέοντα και την Αντιγόνη βρίσκεται σε αυτή τη θέση, η γη στην οποία είναι χτισμένο το αγώνα, Αντιγόνη του κουταλιού ενσωματωμένα σε αυτό αυτό το δώρο της παλιάς, οι θεοί, αυτές οι ρίζες που ορίζει την αρχή στην οποία στηρίζεται για να σταθεί σε αυτόν τον άνθρωπο, Ο γιος γονέα, βασιλιάς, που παντρεύει τη δύναμη της θέλησης και τυφλωμένος από το να μην ακούσει τη φωνή του, ηχώ της. Συνέχισε να διαβάζεις “Αντιγόνη, επαναστατική και οικεία (6/7. η κλίση)”

À l’aune des valeurs

L’autorité a perdu ses lettres de noblesse en même temps que l’humilité. L’autorité est devenue un synonyme d’ordre implacable, δύναμη απερίσκεπτα, τυραννία. Quelle inversion des valeurs ! Alors que l’autorité selon Antigone empêchait la tyrannie ! L’époque moderne a cette impression de l’autorité parce que celle-ci a été foulée aux pieds par des hommes qui s’en sont servi ; alors qu’on sert l’autorité. Mais l’autorité a-t-elle été abimée par ces expériences désastreuses ? Η τιμή δεν μπορεί να καταστραφεί από έναν άνδρα. La fidélité se déploie au-dessus de Saint Pierre sans qu’il en soit capable. La fidélité se déploie au-dessus de la trahison car elle l’englobe. La fidélité s’affirme dans la trahison. La trahison ne porte en elle aucun sens sinon sa propre satisfaction. Toute valeur dit aussi l’indécision et l’incertitude au sein de l’homme. Κάθε τιμή είναι μια κηδεμόνα και στέγη. Δεν χρειάζεται να επιλέξετε, la valeur s’adapte à notre faiblesse puisqu’elle précède nos incertitudes. Le monde moderne confond l’autorité et le pouvoir en leur faisant porter les mêmes plaies et les mêmes peines. Il fallait ôter Dieu de tout. Ni les antiques ni les contemporains ne comprendraient, mais cela importait peu, ils comptaient pour rien à présent. Si jamais Dieu ne partait pas, θα πρέπει να σκοτώσει. Le XXe siècle s’est voulu le temps de la mort de Dieu. Σκοτώνει τον θάνατο της ιδέας του. Il aura surtout créé une nouvelle anthropologie reposant sur le suicide.

Postface (de Georges Mathieu)

Si lesmalheurs de la France sont exemplaires”, il nous faudra trente ans pour nous relever du dernier : celui du laxisme de la droite conjugué au sectarisme de la gauche. Nous subissons, depuis près d’un demi-siècle, le terrorisme d’une intelligentsia gangrenée successivement par le marxisme, le léninisme, le maoïsme, le socialisme, la social-démocratie, sans oublier le capitalisme taré, auquel s’ajoute depuis le terrorisme artistique qui a mis au cœur de son credo la subversion, la provocation et le dérisoire pour tenter d’écraser les valeurs fondées sur la beauté. Tant qu’il n’y aura pas un retournement total des finalités de nos activités, tant que nos gouvernants s’obstineront à considérer l’expansion économique comme un objectif suprême au lieu d’accorder le souci primordial de leurs préoccupations à la dimension esthétique de nos vies, il n’y aura pas de vraie civilisation.

Postface :

Cette postface de mon cher ami Georges Mathieu (1921-2012) à son livre, Le massacre de la sensibilité paru aux éditions Odilon Média en 1996, n’en finit pas de survenir

Αντιγόνη, επαναστατική και οικεία (3/7. μοίρα)

IMG_0554

 

3δεύτερο μέρος : μοίρα

Ο άνθρωπος κάτω από το δέντρο. ο άνθρωπος, όπως το δέντρο, ορίζεται επίσης και από τις ρίζες ή τα φρούτα του. ο άνθρωπος, όπως το δέντρο, εξαρτάται από την εξωτερική και την εσωτερική στοιχεία για να φθάσουν στην ωριμότητα. L’homme ressemble à ce tronc sculpté par les épreuves s’appuyant sur ses racines et portant des fruits plus ou moins beaux, καλύτερα ή χειρότερα… Οι ομοιότητες μεταξύ των φυτών και του ανθρώπου είναι ατελείωτες. Νερό που τρέφει τις ρίζες στο φως του ήλιου φρούτων πότισμα, οξυγόνου που αποπνέουν τα φύλλα, toute cette vie qui s’engouffre et circule nous rappelle de manière irrémissible la condition humaine. Το δέντρο είναι μια οικογενειακή αλληγορία. Δενδρύλλιο φρούτα και τα φύλλα, μια αλληγορία για την ιστορία του ανθρώπου και την οικογένεια μεγαλώνει. Quelles fées maléfiques présidaient à la naissance de la famille des Labdacides dont descend Antigone? N’importe quelle belle conscience de nos jours y verrait une calamité et une explication pathologique des décisions d’Antigone. Comment cette petite Antigone devient-elle ce fruit héroïque en naissant sur un tronc si plein de stigmates et meurtrissures? Η αναπνοή και αδιάλειπτη οδηγό πεπρωμένο και αμβλεία ότι η οικογένεια και, ξαφνικά, Αντιγόνη απελευθερώνεται από αυτό το ζουρλομανδύα, απελευθερώνει την οικογένειά του αυτό το ζουρλομανδύα, νίκησε καμιζόλα, και ολοκληρώνει απορρίψει το πεπρωμένο. Quel prodige! από απόσταση, προσκόλληση σε υποκατάστημα τους, δύο φύλλα εξακολουθούν να φαίνονται όμοια, Ωστόσο, απλά να πλησιάσει για να δούμε πώς διαφέρουν. Συνέχισε να διαβάζεις “Αντιγόνη, επαναστατική και οικεία (3/7. μοίρα)”

Αντιγόνη, επαναστατική και οικεία (2/7. η κηδεία)

IMG_0959-1024x768

2δεύτερο μέρος : η κηδεία

- «πολυαγαπημένοι μου Ισμήνη. Έχω αυτό το πρωί για να σας πω ότι φρόντισε για τα πάντα. Πήρα το ίδιο κηδεία για τους αδελφούς μας. Εγώ δεν θα μπορούσε να επιλέξει και ως αδελφοί μας δεν αφήνουν τελευταίες επιθυμίες, Πήρα τα πράγματα στο χέρι για αυτό να φτιαχτεί το συντομότερο δυνατό. Εξακολουθώ να παραγγείλει ένα embalmer έτσι ώστε να είναι ευπαρουσίαστος. Αν θέλετε να πάω να δω, θα είναι έτοιμη να 15 ώρες. Δεν είστε υποχρεωμένοι. τελικά, αν μπορείτε να πάρετε δέκα λεπτά, αυτό μπορεί να είναι καλό. Ίσως είναι καλύτερα να κρατήσει μια εικόνα από αυτούς ευτυχείς, π.χ. παιδιά. Πήρα το ίδιο μοντέλο λάρνακα για δύο. Ένας ιερέας θα έρθει στην κηδεία και να κάνουμε μια μικρή ομιλία πριν από την καύση των νεκρών. Παρήγγειλα του έρχονται στην κηδεία. βλέπετε, Θα χειρίζεται τα πάντα. Ετεοκλής να ταφεί στο νεκροταφείο που βρίσκεται περίπου τριάντα λεπτά της Θήβας λήψη εθνικών. να Πολυνείκη, είναι πιο περίπλοκη με το νόμο του θείου μας, Créon. Αποφάσισα να διαδώσει τις στάχτες του στο πεδίο της μάχης, όπως ο βασιλιάς δεν τον θέλουν να ταφεί. Είναι λογικό, μη? Πες μου τι σκέφτεστε, Δεν είμαι σταμάτησε σε αυτό το σημείο. "Αυτό το πορτρέτο της Αντιγόνης που ζουν στον εικοστό πρώτο αιώνα προσφέροντας τα λάφυρα από τους αδελφούς του επικεφαλής της κηδείας συνοψίζει κηδεία τελετές σήμερα. Η οικογένεια έχει γίνει από τη βιομηχανική επανάσταση αντιπαραγωγική. Κηδεία λίγο περισσότερο εμπίπτουν στην οικογενειακή παράδοση. Ο σύγχρονος κόσμος ηρεμεί χρησιμοποιώντας τον τύπονόημα, όπως η μετάφραση της αγγλικής έκφρασης ακούγεται σήμερα, και δεδομένου ότι είναι τόσο παρήγορο να επαναλάβει χωρίς πραγματικά να αισθάνονται ..., γιατί ό, τι αυτά τα μίνι-που βρέθηκαν αίσθηση στο έδαφος σχεδόν από ατύχημα, ποιες είναι αυτές οι αισθήσεις θλίψη του δέρματος ο οποίος, χωρίς να υπάρχει μικρή ή τίποτα, αλλιώς τα κατάλοιπα ενός παρελθόντος κατεύθυνση, μια κοινή λογική, μια καλή αίσθηση σκαλισμένα από αιώνες? Μέσω της καταστροφής της οικογένειας, μετάδοση μεταξύ γενεών είναι ανύπαρκτη, το νόημα των πράξεών μας χάνεται, πρέπει, επομένως, εφευρίσκω νόημα, πρέπει κάνω νόημα, θα πρέπει να δώσει την ψευδαίσθηση της ζωής και πάλι, ότι δεν έχει παραιτήθηκε εντελώς. Πονηριά κλίνει ενάντια στην άγνοια, και εδώ, η απάτη δεν χρονολογούνται μία ημέρες. Η σημασία που δίνεται από τον θάνατο στην οικογένεια, αυτή η αίσθηση ξεχάσει σχεδόν εντελώς σήμερα, Υπενθυμίζεται από την Αντιγόνη του Σοφοκλή στο παιχνίδι », όπου στέκεται ως θεματοφύλακα των αξιών που απελευθερώνουν, καθώς προστατεύει τον άνθρωπο από τα ζώα. Αντιγόνη επιβεβαιώνει ό, τι ο άνθρωπος μπορεί και δεν μπορεί; αρπάζει d & rsquo? μια δύναμη για να μας προστατεύσει από τη θέλησή μας στην εξουσία και να μας διδάξει το χρόνο να είναι υπεύθυνος; ένας χρόνος στις μέρες μας έχουν ανατεθεί ειδικούς Certified υποκατάστατο της οικογένειας, άτομα που είναι και οι πενιχρές δεσμούς συνθέτουν μεταξύ τους από τη στιγμή που.

Συνέχισε να διαβάζεις “Αντιγόνη, επαναστατική και οικεία (2/7. η κηδεία)”

Louis-René de Forest Ενημέρωση

Par ce dimanche pluvieux, en relisant les notes prises en marge du merveilleuxOstinato, cette pépite au milieu des pépites:

Ne voilons pas nos figures avec nos mains. Il n’y a plus de lieu à vénérer, nul acte de gloire ni d’intelligence pour absoudre un monde séduit par la force étendant partout sa souillure, et qui aura relevé sèchement ses ruines comme on refuse la faute avec le sourire rusé des affaires.