Παρακαλούμε τεχνίτης

Prière monastique du XIIe siècle
Apprends-moi, Seigneur, à bien user du temps que tu me donnes pour travailler
Apprends-moi à unir la hâte et la lenteur, la sérénité et la ferveur, le zèle et la paix. Aide-moi au départ de l’ouvrage. Aide-moi au cœur du labeurEt surtout comble toi-même les vides de mon oeuvre : Seigneur, dans tout labeur de mes mains laisse une grâce de Toi pour parler aux autres et un défaut de moi pour parler moi-même.

Garde en moi l’espérance de la perfection, sans quoi je perdrais cœur. Garde-moi dans l’impuissance de la perfection, sans quoi je me perdrais d’orgueil

Seigneur, ne me laisse jamais oublier que tout travail est vide sauf là où il y a amour

Seigneur, enseigne-moi à prier avec mes mains, mes bras et toutes mes forces. Rappelle-moi que l’ouvrage de mes mains t’appartient et qu’il m’appartient de te le rendre en le donnantQue si je fais pour plaire aux autres, comme la fleur de l’herbe je fanerai au soir. Mais si je fais pour l’amour du bien, je demeurerai dans le bien. Et le temps de faire bien et à ta gloire, c’est tout de suite.

Amen

Αντιγόνη, επαναστατική και οικεία (7/7. αγάπη)

7ème et dernière partie: αγάπη

Le désir d’Antigone est familial, elle ne veut pas laisser son frère sans sépulture; Créon, του, désire s’affirmer en tant que roi et montre son pouvoir. Antigone privilégie les liens familiaux qui incarnent l’amour et révèlent un être. Créon assoit son pouvoir en signant un acte de loi qui doit établir son autorité. Un même mot caractérise leur action: le désir. Mais le désir ne reconnaît pas le désir chez l’autre, on pourrait croire, surtout si l’on est tenté d’aduler le désir pour lui-même, que le désir adoube tout désir qu’il rencontre. Entre Créon et Antigone, c’est la mesure des désirs qui compte. Face à face, Antigone et Créon vont augmenter la mesure de leurs désirs à l’adversité qu’ils rencontrent. Mais la source du désir d’Antigone est-il encore compréhensible de nos jours? πράγματι, le désir d’Antigone, ce désir qui se fonde sur la justice, justice faite et rendue à la dépouille de son frère et aux dieux, ce désir prend tout son sens, car il est communautaire, il s’inscrit dans une cité et dans une famille, vision réduite de la cité, et dans une croyance, Antigone s’adosse aux dieux pour interpeller Créon. Antigone n’exprime pas un désir personnel, elle défend une loi éternelle, elle défend son devoir à le dire, à le clamer devant n’importe quel pouvoir qui se croirait au-dessus d’elle. Depuis quand n’entendons-nous plus qui que ce soit s’ériger dans l’espace public pour clamer son devoir au prix de sa vie? Le pire? Nous nous sommes habitués à ce silence, cette résignation, les lois transcendantales ne nous disent plus grand-chose, donc rien ne vient surplomber et donc corriger les lois qui passent devant nous et nous encerclent comme des détritus dans un courant d’eau. Les communautés qui fortifiaient l’individu au sein d’un espace qui le protégeait et lui permettait de grandir ont volé en éclats. L’individu ressemble maintenant à un électron fou qui ne peut se construire que des bourrasques de vent qui l’épuisent et le déboussolent sans cesse et effacent jusqu’au goût du sens à donner à sa vie. La vie sociale repose sur le droit et le droit seul, mais en un lieu sans géographie composée de gens hors sol tous les droits se valent et se concassent dans un odieux capharnaüm. Créon a le pouvoir. Antigone est la fille d’Œdipe. À une époque où il ne s’agit plus que d’avoir, de posséder, d’acquérir, Antigone pèse — puisqu’il faut évaluer — bien peu. La destruction méthodique de toute métaphysique s’apparente à un crime contre l’humanité. Peut-être le plus grand que le monde a connu. Puisque d’un clic, je peux tout acquérir je n’ai plus besoin que de connaître mon désir pour le rassasier. On comprend aussi que ce désir individuel que plus rien ne protège de son appétit n’accepte aucune limite et surtout pas celle posée par autrui; alors entre en jeu l’envie, le désir dévoyé, avili.

Συνέχισε να διαβάζεις “Αντιγόνη, επαναστατική και οικεία (7/7. αγάπη)”

Τι σημαίνει να είναι πάνω από το έδαφος ?

L’exemple le plus éclairant concernant la nature humaine se trouve dans le Nouveau Testament quand Pierre et Jésus-Christ parlent ensemble et que Pierre insiste auprès de son maître pour qu’il croie sa dévotion tout à fait sincère. έτσι, Jésus lui annonce que le coq n’aura pas chanté qu’il l’aura renié trois fois. Le premier endroit d’où parle tout homme est celui-ci : sa faiblesse. La prise en compte des limites de chacun, non pas toujours pour s’y résoudre, mais aussi pour les surmonter, oblige à raisonner à partir de ce que l’on est et non pas à partir de ce que l’on croit être. Tout homme qui ne connaît pas ses faiblesses, qui les oublie, qui ne les prend pas en compte est hors-sol comme on a pris l’habitude de le dire de nos jours. Hors-sol signifiant que l’on est nourri par un pâturage qui n’est pas le nôtre, que l’on renie son pâturage pour trouver tout autre pâturage que le sien meilleur, car autre. Hors-sol signifie aussi que les propos reçus pourraient être obtenus partout ailleurs dans le monde sans que cela pose problème, ces propos étant sans racines, traduisible en toute langue et exportable tel un « framework » en informatique. La formule « hors-sol » interdit de répondre à la question « d’où parles-tu ? » et la première formule aime à brocarder la seconde comme identitaire ou d’« extrême-droite ». À force d’avoir voulu esquiver cette question, on l’a anéantie. À l’avenir il ne sera plus possible de demander d’où l’on parle, car on aura atteint un tel niveau d’abstraction et de déracinement que cette question n’aura même plus de sens.

Αντιγόνη, επαναστατική και οικεία (6/7. η κλίση)

 

Ότι οι ιστορίες σχετικά με την ταυτότητα! Η λέξη δεν εμφανίζεται ούτε το ελληνικό έπος, ούτε σε τραγωδία. Η ταυτότητα κατά τη στιγμή της Αντιγόνης κλίνει στη γραμμή και που ανήκουν σε μια πόλη. Ταυτότητα διαπνέεται ριζοβολία. Η οικογένεια και η πόλη συγκεντρώθηκαν σε ένα εικονικό πρότυπο στην πλήρη τι άλλο έπρεπε να ξέρει από μόνη της κατά τη διάρκεια της πρώτης συνεδρίασης. κατά την αρχαιότητα, κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε ταυτότητά του ούτε ψηφίστηκε ο, και κανείς δεν αποφάσισε την ταυτότητά του. Δεν έβαζε σε ένα κοστούμι. Οι άνδρες ήταν εντός της ταυτότητάς τους. Η ταυτότητα ήταν παρόμοια με ένα φορτίο, έπρεπε να είμαστε άξιοι. Έχει αποκλειστεί η ύπαρξη και να γίνει. Η σύγχρονη εποχή έχει καταστήσει μια πρόκληση, γιατί μετατραπεί η ταυτότητα έχει, ένα είδος επίτευγμα που μπορείτε να ντύνονται ή να εκχωρήσει. Στη σύγχρονη φαντασία του να πιστεύουμε ότι μπορούμε να επιλέξουμε τα πάντα όλη την ώρα, σύγχρονη εποχή αντικαταστάθηκε με αδιάλλακτη μέθοδος είναι από την κατοχή. Ωστόσο, αυτή η λογική, αυτή η ιδεολογία έχει τα όριά της: μερικά πράγματα που μπορούν να αποκτηθούν, μεταξύ των οποίων και: ετερότητα. Ζήστε την ταυτότητά του, να είναι αυτό που είναι, τοποθετήσει το όνομά του, επιτρέπουν την ιδιωτική ζωή και, συνεπώς, τη γνώση και την εμβάθυνση της ύπαρξής του, Αυτές είναι οι προϋποθέσεις για μια συνάντηση με το άλλο. Η πρώτη διαφορά μεταξύ του Κρέοντα και την Αντιγόνη βρίσκεται σε αυτή τη θέση, η γη στην οποία είναι χτισμένο το αγώνα, Αντιγόνη του κουταλιού ενσωματωμένα σε αυτό αυτό το δώρο της παλιάς, οι θεοί, αυτές οι ρίζες που ορίζει την αρχή στην οποία στηρίζεται για να σταθεί σε αυτόν τον άνθρωπο, Ο γιος γονέα, βασιλιάς, που παντρεύει τη δύναμη της θέλησης και τυφλωμένος από το να μην ακούσει τη φωνή του, ηχώ της. Συνέχισε να διαβάζεις “Αντιγόνη, επαναστατική και οικεία (6/7. η κλίση)”

Αντιγόνη, επαναστατική και οικεία (3/7. μοίρα)

IMG_0554

 

3δεύτερο μέρος : μοίρα

Ο άνθρωπος κάτω από το δέντρο. ο άνθρωπος, όπως το δέντρο, ορίζεται επίσης και από τις ρίζες ή τα φρούτα του. ο άνθρωπος, όπως το δέντρο, εξαρτάται από την εξωτερική και την εσωτερική στοιχεία για να φθάσουν στην ωριμότητα. Ο άνθρωπος μοιάζει με κορμό σκαλισμένα από δοκιμές που βασίζονται στις ρίζες της και με περισσότερο ή λιγότερο καλούς καρπούς, καλύτερα ή χειρότερα… Οι ομοιότητες μεταξύ των φυτών και του ανθρώπου είναι ατελείωτες. Νερό που τρέφει τις ρίζες στο φως του ήλιου φρούτων πότισμα, οξυγόνου που αποπνέουν τα φύλλα, όλα αυτά η ζωή βιαστική και ρέει τρόπο να μας θυμίζει την ανθρώπινη κατάσταση ασυγχώρητο. Το δέντρο είναι μια οικογενειακή αλληγορία. Δενδρύλλιο φρούτα και τα φύλλα, μια αλληγορία για την ιστορία του ανθρώπου και την οικογένεια μεγαλώνει. Τι κακό νεράιδα προήδρευσε στη γέννηση της οικογένειας, συμπεριλαμβανομένων Αντιγόνη κατεβαίνει Labdacides? Κάθε καλή συνείδηση ​​σήμερα θα δούμε μια συμφορά και μια παθολογική εξήγηση των αποφάσεων Αντιγόνη. Πώς είναι αυτή η μικρή Αντιγόνη αυτό το ηρωικό φρούτα αυξάνεται σε ένα κορμό δέντρου έτσι γεμάτο ουλές και μώλωπες? Η αναπνοή και αδιάλειπτη οδηγό πεπρωμένο και αμβλεία ότι η οικογένεια και, ξαφνικά, Αντιγόνη απελευθερώνεται από αυτό το ζουρλομανδύα, απελευθερώνει την οικογένειά του αυτό το ζουρλομανδύα, νίκησε καμιζόλα, και ολοκληρώνει απορρίψει το πεπρωμένο. Τι θαύμα! από απόσταση, προσκόλληση σε υποκατάστημα τους, δύο φύλλα εξακολουθούν να φαίνονται όμοια, Ωστόσο, απλά να πλησιάσει για να δούμε πώς διαφέρουν. Συνέχισε να διαβάζεις “Αντιγόνη, επαναστατική και οικεία (3/7. μοίρα)”

Νέα του Ernest Γεια στο φόβο και χάρες

La peur en général a donc des perfections que le mal n’a pas.

Peut-être le crucifiement fut-il senti d’une manière plus terrible au Jardin des Olives que sur la croix. Car sur la croix, il fut senti en réalité. Au Jardin des Olives, il fut senti en esprit.

Αντιγόνη, επαναστατική και οικεία (2/7. η κηδεία)

IMG_0959-1024x768

2δεύτερο μέρος : η κηδεία

- «πολυαγαπημένοι μου Ισμήνη. Έχω αυτό το πρωί για να σας πω ότι φρόντισε για τα πάντα. Πήρα το ίδιο κηδεία για τους αδελφούς μας. Εγώ δεν θα μπορούσε να επιλέξει και ως αδελφοί μας δεν αφήνουν τελευταίες επιθυμίες, Πήρα τα πράγματα στο χέρι για αυτό να φτιαχτεί το συντομότερο δυνατό. Εξακολουθώ να παραγγείλει ένα embalmer έτσι ώστε να είναι ευπαρουσίαστος. Αν θέλετε να πάω να δω, θα είναι έτοιμη να 15 ώρες. Δεν είστε υποχρεωμένοι. τελικά, αν μπορείτε να πάρετε δέκα λεπτά, αυτό μπορεί να είναι καλό. Ίσως είναι καλύτερα να κρατήσει μια εικόνα από αυτούς ευτυχείς, π.χ. παιδιά. Πήρα το ίδιο μοντέλο λάρνακα για δύο. Ένας ιερέας θα έρθει στην κηδεία και να κάνουμε μια μικρή ομιλία πριν από την καύση των νεκρών. Παρήγγειλα του έρχονται στην κηδεία. βλέπετε, Θα χειρίζεται τα πάντα. Ετεοκλής να ταφεί στο νεκροταφείο που βρίσκεται περίπου τριάντα λεπτά της Θήβας λήψη εθνικών. να Πολυνείκη, είναι πιο περίπλοκη με το νόμο του θείου μας, Créon. Αποφάσισα να διαδώσει τις στάχτες του στο πεδίο της μάχης, όπως ο βασιλιάς δεν τον θέλουν να ταφεί. Είναι λογικό, μη? Πες μου τι σκέφτεστε, Δεν είμαι σταμάτησε σε αυτό το σημείο. "Αυτό το πορτρέτο της Αντιγόνης που ζουν στον εικοστό πρώτο αιώνα προσφέροντας τα λάφυρα από τους αδελφούς του επικεφαλής της κηδείας συνοψίζει κηδεία τελετές σήμερα. Η οικογένεια έχει γίνει από τη βιομηχανική επανάσταση αντιπαραγωγική. Κηδεία λίγο περισσότερο εμπίπτουν στην οικογενειακή παράδοση. Ο σύγχρονος κόσμος ηρεμεί χρησιμοποιώντας τον τύπονόημα, όπως η μετάφραση της αγγλικής έκφρασης ακούγεται σήμερα, και δεδομένου ότι είναι τόσο παρήγορο να επαναλάβει χωρίς πραγματικά να αισθάνονται ..., γιατί ό, τι αυτά τα μίνι-που βρέθηκαν αίσθηση στο έδαφος σχεδόν από ατύχημα, ποιες είναι αυτές οι αισθήσεις θλίψη του δέρματος ο οποίος, χωρίς να υπάρχει μικρή ή τίποτα, αλλιώς τα κατάλοιπα ενός παρελθόντος κατεύθυνση, μια κοινή λογική, μια καλή αίσθηση σκαλισμένα από αιώνες? Μέσω της καταστροφής της οικογένειας, μετάδοση μεταξύ γενεών είναι ανύπαρκτη, το νόημα των πράξεών μας χάνεται, πρέπει, επομένως, εφευρίσκω νόημα, πρέπει κάνω νόημα, θα πρέπει να δώσει την ψευδαίσθηση της ζωής και πάλι, ότι δεν έχει παραιτήθηκε εντελώς. Πονηριά κλίνει ενάντια στην άγνοια, και εδώ, η απάτη δεν χρονολογούνται μία ημέρες. Η σημασία που δίνεται από τον θάνατο στην οικογένεια, αυτή η αίσθηση ξεχάσει σχεδόν εντελώς σήμερα, Υπενθυμίζεται από την Αντιγόνη του Σοφοκλή στο παιχνίδι », όπου στέκεται ως θεματοφύλακα των αξιών που απελευθερώνουν, καθώς προστατεύει τον άνθρωπο από τα ζώα. Αντιγόνη επιβεβαιώνει ό, τι ο άνθρωπος μπορεί και δεν μπορεί; αρπάζει d & rsquo? μια δύναμη για να μας προστατεύσει από τη θέλησή μας στην εξουσία και να μας διδάξει το χρόνο να είναι υπεύθυνος; ένας χρόνος στις μέρες μας έχουν ανατεθεί ειδικούς Certified υποκατάστατο της οικογένειας, άτομα που είναι και οι πενιχρές δεσμούς συνθέτουν μεταξύ τους από τη στιγμή που.

Συνέχισε να διαβάζεις “Αντιγόνη, επαναστατική και οικεία (2/7. η κηδεία)”

Αντιγόνη, επαναστατική και οικεία (1/7. η οικογένεια)

Αντιγόνη-900x599

1εποχή κόμμα : οικογένεια

Από την πρώτη ανάγνωση της Αντιγόνης, ασάφεια στο μυαλό του αναγνώστη. Αντιγόνη που ενσαρκώνει τη δράση ή αντίδραση? Τι κινείται Αντιγόνη? Η αντίδραση υφίσταται ποτέ από μόνη της, ενώ η δράση δεν χρειάζεται κανέναν, είναι θεμιτό στην πράξη. Δράση εγκαινιάζει πάντα κάτι. Σε αντίθεση με ό, τι λέγεται συχνά, ή σκέψης, Αντιγόνη δεν αναμένει να είναι Κρέοντα Αντιγόνη. Όπως Electra για εκδίκηση, Ναυσικά για την υποδοχή, Πηνελόπη για την πίστη, Αντιγόνη ενσαρκώνει καθήκον. Είναι η δράση, καθώς εξυπηρετεί: έχει εκπληρωθεί στο καθήκον. Αυτό επιτυγχάνεται στη δουλεία (εμείς προσποιούμαστε να ξεχνάμε ότι υποτέλεια σημαίνει να είσαι "σκλάβος"?). Σε αντίθεση με ό, τι λέγεται συχνά, ή σκέψης, Αντιγόνη δεν είναι ποτέ ένα άτομο. Ποτέ δεν στέκεται μόνο του είναι. Εάν ο νόμος Κρέοντα πιέζει για δράση, και αν αυτό μπορεί να φαίνεται μια αντίδραση, είναι μόνο στην επιφάνεια, με απλή χρονολογία.

Συνέχισε να διαβάζεις “Αντιγόνη, επαναστατική και οικεία (1/7. η οικογένεια)”

Μια ιστορία της γαλλικής Δράσης

Maurras-et-comte-de-Parisαντίγραφα είναι ένα μοναδικό πρόγραμμα στη γαλλική πνευματική τοπίο. Alain Finkielkraut θα αρνηθεί σχεδόν οποιοδήποτε θέμα και μόνο με αυτό τον τρόπο. Στην εκπομπή 7 Φεβρουάριος 2015, Alain Finkielkraut προτεινόμενο θέμα "Charles Maurras και των κληρονόμων του". Περίμενα αυτήν την παράσταση προς τα εμπρός, πρώτον διότι Maurras δεν έχει καμία θέση στη γαλλική πνευματική τοπίο μετά τον πόλεμο, τότε γιατί οφείλω να ομολογήσω : Maurras και εγώ που σχετίζονται με το κόμμα. Είχα την ευκαιρία να διαβάσετε πριν Maurras 20 χρόνια στα μέσα 80. Μια ανέμελη στιγμή. ο φυσικό πολιτική1 έγινε ένα αγαπημένο βιβλίο. Βασιλοφροσύνη λέξη ψιθύρισε η μητέρα μου πάντα, αλλά με σεμνότητα, ανά πάσα στιγμή, με ένα προστατευτικό σεμνότητα : ζούσαμε σε δημόσια στέγαση, petitement, και την ισορροπία η μητέρα μου είχε σφυρήλατο ήταν να παραμείνει το τσιμέντο της οικογένειάς μας. Αυτό το καλαφάτισμα ισορροπία κάτω από σεμνότητα που διατηρούνται ξεχειλίζει καλύψει έως και το τι ήμασταν στενά. Τουλάχιστον δεν διαθέσεις μας είναι… στενά. Με την ανακάλυψη του Maurras, πολιτικό λόγο έγινε κάτι άλλο εκτός από τη νοσταλγία. με Μαύρας, η λέξη αυτή παίρνει μορφή, έδωσε νόημα στη ζωή. Ανακάλυψα Maurras με Boutang με Bernanos. Οι τρεις θα αλλάξει τη ζωή μου. Τα πάντα φαίνεται να συνδέεται με το χρόνο. Όπως έχω συναντήθηκε με τον Jean Pierre Pujo Sévillia με Patrice de Plunkett. Η σειρά δεν έχει σημασία. Η σειρά και χάρη συνδέονται, και Maurras είχε καταλάβει.

Συνέχισε να διαβάζεις “Μια ιστορία της γαλλικής Δράσης”

L & rsquo? Ανθρωπότητα του Cheyenne Carron - Σκέψεις για την ταινία Ο Απόστολος

Le film L'Apôtre de Cheyenne-Marie Carron
Le film L’Apôtre de Cheyenne-Marie Carron

Αυτό που με κατέπληξε εισέβαλε μια πρόσφατη πρωί ακούγοντας τη φωνή του μια νεαρή γυναίκα auscultated από τον Louis Daufresne εκπομπή του, Η Μεγάλη Μάρτυρας, Radio Notre Dame. Θα ήθελα να μάθω ότι αυτή η νεαρή γυναίκα που ονομάζεται Cheyenne Carron. Χριστιανός, Έκανε μια ταινία, ο Απόστολος1, l’histoire d’un musulman touché par la grâce qui décide de se convertir au catholicisme et doit subir les outrages de ses proches.

Συνέχισε να διαβάζεις “L & rsquo? Ανθρωπότητα του Cheyenne Carron - Σκέψεις για την ταινία Ο Απόστολος”