Αντιγόνη, επαναστατική και οικεία (7/7. αγάπη)

7ου και τελευταίο μέρος: αγάπη

Le désir d’Antigone est familial, δεν θα αφήσει τον αδελφό της άταφοι; Créon, του, θέλει να επιβληθεί ως βασιλιάς και δείχνει την εξουσία της. Antigone privilégie les liens familiaux qui incarnent l’amour et révèlent un être. Créon assoit son pouvoir en signant un acte de loi qui doit établir son autorité. Un même mot caractérise leur action: le désir. Mais le désir ne reconnaît pas le désir chez l’autre, on pourrait croire, surtout si l’on est tenté d’aduler le désir pour lui-même, que le désir adoube tout désir qu’il rencontre. Entre Créon et Antigone, c’est la mesure des désirs qui compte. Face à face, Antigone et Créon vont augmenter la mesure de leurs désirs à l’adversité qu’ils rencontrent. Mais la source du désir d’Antigone est-il encore compréhensible de nos jours? πράγματι, le désir d’Antigone, ce désir qui se fonde sur la justice, justice faite et rendue à la dépouille de son frère et aux dieux, ce désir prend tout son sens, car il est communautaire, il s’inscrit dans une cité et dans une famille, vision réduite de la cité, et dans une croyance, Antigone s’adosse aux dieux pour interpeller Créon. Antigone n’exprime pas un désir personnel, elle défend une loi éternelle, elle défend son devoir à le dire, à le clamer devant n’importe quel pouvoir qui se croirait au-dessus d’elle. Depuis quand n’entendons-nous plus qui que ce soit s’ériger dans l’espace public pour clamer son devoir au prix de sa vie? Le pire? Nous nous sommes habitués à ce silence, cette résignation, les lois transcendantales ne nous disent plus grand-chose, donc rien ne vient surplomber et donc corriger les lois qui passent devant nous et nous encerclent comme des détritus dans un courant d’eau. Les communautés qui fortifiaient l’individu au sein d’un espace qui le protégeait et lui permettait de grandir ont volé en éclats. L’individu ressemble maintenant à un électron fou qui ne peut se construire que des bourrasques de vent qui l’épuisent et le déboussolent sans cesse et effacent jusqu’au goût du sens à donner à sa vie. La vie sociale repose sur le droit et le droit seul, mais en un lieu sans géographie composée de gens hors sol tous les droits se valent et se concassent dans un odieux capharnaüm. Créon a le pouvoir. Antigone est la fille d’Œdipe. À une époque où il ne s’agit plus que d’avoir, de posséder, d’acquérir, Antigone pèse — puisqu’il faut évaluer — bien peu. La destruction méthodique de toute métaphysique s’apparente à un crime contre l’humanité. Peut-être le plus grand que le monde a connu. Puisque d’un clic, je peux tout acquérir je n’ai plus besoin que de connaître mon désir pour le rassasier. On comprend aussi que ce désir individuel que plus rien ne protège de son appétit n’accepte aucune limite et surtout pas celle posée par autrui; alors entre en jeu l’envie, le désir dévoyé, avili.

Συνέχισε να διαβάζεις “Αντιγόνη, επαναστατική και οικεία (7/7. αγάπη)”

Αντιγόνη, επαναστατική και οικεία (5/7. η αρχή)

image

5δεύτερο μέρος : η αρχή

Στην αρχαία Ελλάδα, άνδρες γνωρίζουν και αναγνωρίζουν στα μάτια των οικογενειών τους, τους συγγενείς τους, κοινότητά τους. Οι γυναίκες διατηρούν τον καθρέφτη που είναι έξω από την ομορφιά, θηλυκότητα, αποπλάνηση. Η αντανάκλαση είναι παντού. « Là n’est pas de lieu qui ne te voit » écrit Rilke. Peut-on exister sans reflet ? Peut-on avoir conscience sans se connaître ? L’homme ne doit pas se voir dans le miroir de peur d’être absorbé par son image. Cette image qui réussit à nous faire oublier que nous sommes là. Αν νομίζουμε ότι βλέπουμε, ακούμε, cela résonne en nous, et on le rêve aussi. Notre image nous échappe dès que nous la voyons. Ainsi la femme s’ajuste dans le miroir quand l’homme pourrait y perdre ses fondements. το όνειρο, διωνυμική μνήμη, κρύβει το χρόνο και μουδιάζει. Qu’a-t-on vu et quand ? Le regard et le reflet et l’imaginaire s’interpénètrent et ne peuvent être dissociés. Voir et se connaître se confond chez les Grecs. Voir, se connaître… mais pas trop, car si l’homme est une merveille, dans le sens d’un incident, d’une fracture fascinante, il recèle aussi sa propre terreur, il s’extermine et se torture, et il est bien le seul « animal » dans ce cas.

Συνέχισε να διαβάζεις “Αντιγόνη, επαναστατική και οικεία (5/7. η αρχή)”

ταυτότητα

L’identité se divise d’une part en un socle qui est en nous sans que nous puissions en tirer un mérite particulier, notre nature et l’éducation que nous avons reçues, et un mouvement constitutif de la vie qui découvre des éléments qui ne sont pas répertoriés par notre nature ou notre éducation, mais qui doivent être lus à la hauteur de notre nature et de notre éducation. Une bonne part de ce processus se déroule sans que nous ayons même à y penser. Il est pourtant essentiel, primordial et nous oblige à la révision permanente de cette nature et de cette éducation, tout comme à la révision permanente de ces nouveaux éléments à travers le prisme de notre nature et de notre culture. L’équilibre, ici encore, s’avère essentiel. Il n’est pas question d’oublier ou pire de ne pas avoir conscience de notre nature, d’oublier ou pire de perdre les bienfaits de notre éducation, pour aborder les rivages de la nouveauté, ou bien nous ne serons rien qu’un drapeau élimé dans le vent, nous n’aurons aucun critère pour juger de la nouveauté et nous risquerions de ne voir en cette nouveauté qu’une nouveauté, et de ne l’aimer que pour cela.

Τι σημαίνει να είναι πάνω από το έδαφος ?

L’exemple le plus éclairant concernant la nature humaine se trouve dans le Nouveau Testament quand Pierre et Jésus-Christ parlent ensemble et que Pierre insiste auprès de son maître pour qu’il croie sa dévotion tout à fait sincère. έτσι, Jésus lui annonce que le coq n’aura pas chanté qu’il l’aura renié trois fois. Le premier endroit d’où parle tout homme est celui-ci : sa faiblesse. La prise en compte des limites de chacun, non pas toujours pour s’y résoudre, mais aussi pour les surmonter, oblige à raisonner à partir de ce que l’on est et non pas à partir de ce que l’on croit être. Tout homme qui ne connaît pas ses faiblesses, qui les oublie, qui ne les prend pas en compte est hors-sol comme on a pris l’habitude de le dire de nos jours. Hors-sol signifiant que l’on est nourri par un pâturage qui n’est pas le nôtre, que l’on renie son pâturage pour trouver tout autre pâturage que le sien meilleur, car autre. Hors-sol signifie aussi que les propos reçus pourraient être obtenus partout ailleurs dans le monde sans que cela pose problème, ces propos étant sans racines, traduisible en toute langue et exportable tel un « framework » en informatique. La formule « hors-sol » interdit de répondre à la question « d’où parles-tu ? » et la première formule aime à brocarder la seconde comme identitaire ou d’« extrême-droite ». À force d’avoir voulu esquiver cette question, on l’a anéantie. À l’avenir il ne sera plus possible de demander d’où l’on parle, car on aura atteint un tel niveau d’abstraction et de déracinement que cette question n’aura même plus de sens.

Αντιγόνη, επαναστατική και οικεία (4/7. ελευθερία)

img_0012

Αντιγόνη δεν πάρει τη ζωή κατά το σούρουπο. γεννήθηκε Αντιγόνη με την αυγή. Είναι ξημερώματα, qu’Antigone devient αντι ce qui signifie face à et non pas contre. Η παλινδρόμηση του στρατού Άργος, Antigone sort de l’ombre où elle aurait pu résider toute sa vie, non pas pour résoudre l’énigme de la sphinge comme son père, non pas pour résoudre l’énigme des étapes de la vie, mais pour remplir l’espace entre chacune d’elles. Œdipe s’y est arraché la peau, les ongles, les phalanges. Le crépuscule décrit un état incertain aussi bien matin que soir. Antigone point avec le jour, avec l’aube, quand la liberté prend vie, et donc corps.

Συνέχισε να διαβάζεις “Αντιγόνη, επαναστατική και οικεία (4/7. ελευθερία)”

η κηδεία

Οι κηδείες χρησιμοποιείται για να δείξει με διαβολική ακρίβεια ένα τσίμπημα που έρχεται λόγχη η βράση της πρότασης είναι να αφήσουμε ροής με απαλότητα και κρεμώδη ως έγχυση ενός ασθενούς, elle hydrate celui qui reste sur le bord de la rive des vivants, elle lui apporte le réconfort de toujours être un peu avec la personne disparue, mais en même temps, elle lui rappelle son absence… Il est difficile de ne pas s’en délecter et de ne pas la détester en même temps. La perte change tout l’aménagement du vivant car il voit l’empreinte du mort partout, certaines pièces s’ornent de fleurs alors qu’elles ne l’ont jamais étéLe mort impose un prisme au vivant qui le voit dans des endroits où ce dernier n’a jamais mis les pieds. L’image mentale permet de se souvenir et d’imaginer et entrelace avec frénésie les fils de l’un avec les fils de l’autre dans une folle sarabande qui enivre et époumone jusqu’à ce que nous ne soyons plus capable de différencier ce qui est vrai de ce que nous inventons. Le temps n’y fait rien ou plutôt tricote-t-il cette confusion. Mais voulons-nous encore séparer le souvenir de l’imagination ?

Δεν θρηνούν κάποιος & rsquo? Α, γ & rsquo? είναι η θλίψη που μας διαμορφώνει, είναι η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου αυτού του μοντέλου μας.

το νόημα… κηδεία

Ο σύγχρονος κόσμος s'émoustille με τον τύπο, νόημα, τέλεια μετάφραση του αγγλικού έκφρασης, Βγάζει νόημα. Είναι παρήγορο να επαναλάβετε αυτή τη φράση, χωρίς να έχει πραγματικά την αίσθηση της ..., ακολουθώντας κατά συνέπεια τα μικρά πράγματα που έχουν νόημα, αλλά αυτά είναι μίνι-που βρέθηκαν αίσθηση στο έδαφος σχεδόν από ατύχημα? Ποιες είναι αυτές οι αισθήσειςθλίψη του δέρματος ο οποίος, χωρίς να υπάρχει μικρή ή τίποτα αν τα κατάλοιπα του παρελθόντος έννοια, μια κοινή λογική, μια καλή αίσθηση σκαλισμένα από αιώνες? Μέσα από την μεθοδική καταστροφή της οικογένειας, μετάδοση μεταξύ γενεών είναι ανύπαρκτη, το νόημα των πράξεών μας χάνεται, πρέπει, επομένως,inventer νόημα, πρέπειfabriquer νόημα, θα πρέπει να δώσει την ψευδαίσθηση της ζωής και πάλι, n & rsquo? δεν παραιτήθηκε. Πονηριά κλίνει ενάντια στην άγνοια, και εδώ, η απάτη δεν χρονολογούνται μία ημέρες. Η σημασία που δίνεται από τον θάνατο στην οικογένεια, αυτή η αίσθηση ξεχάσει σχεδόν εντελώς σήμερα, Υπενθυμίζεται από την Αντιγόνη του Σοφοκλή στο παιχνίδι », όπου στέκεται ως θεματοφύλακα των αξιών που απελευθερώνουν, καθώς προστατεύει τον άνθρωπο από τα ζώα. Αντιγόνη επιβεβαιώνει ό, τι ο άνθρωπος μπορεί και δεν μπορεί; αρπάζει μια δύναμη για να μας προστατεύσει από τη θέλησή μας να τροφοδοτήσει και να μας διδάξει το χρόνο να είναι υπεύθυνος; ένας χρόνος στις μέρες μας έχει ανατεθεί να υποκαταστήσει τους ειδικούς οικογένεια, οι άνθρωποι που συνθέτουν, και οι πενιχρές τους δεσμούς μεταξύ τους από τη στιγμή που.

ελευθερία αγάπη !

Η Αντιγόνη είναι ελεύθερη και, όπως η ελευθερία κερδίζει ποτέ, θα ήταν δίκαιο να πούμε ότι η Αντιγόνη έχει απελευθερωθεί, γιατί εμείς don & rsquo? δεν τελειώνει ποτέ να σπάσει ελεύθερο, και δ & rsquo? μάθουν να απελευθερωθούμε. Η ελευθερία είναι η πιο καταπιεσμένη δώρο, car la liberté figure la vérité, αυτή είναι η καλύτερη διερμηνέας της ζωής. Εκείνη εξημερώνει μοίρα και ζήτησε να γίνει κάτι περισσότερο από τον εαυτό.

μόνιμη μετατροπής

Σε αντίθεση με ό, τι λέγεται συχνά, ή σκέψης, Η παράδοση απαιτεί μια συνεχή μετατροπή. Παράδοση ν & rsquo? Δεν είναι εύκολο, une vie passée au spa ! La tradition demande un effort de tous les instants. Et même le plus important des efforts : ne pas oublier. Il n’y a de tradition que vivante, και να ζήσουν σαν παίρνουν το ρίσκο της ζωής.

Αντιγόνη, επαναστατική και οικεία (6/7. η κλίση)

 

Ότι οι ιστορίες σχετικά με την ταυτότητα! Η λέξη δεν εμφανίζεται ούτε το ελληνικό έπος, ούτε σε τραγωδία. Η ταυτότητα κατά τη στιγμή της Αντιγόνης κλίνει στη γραμμή και που ανήκουν σε μια πόλη. Ταυτότητα διαπνέεται ριζοβολία. Η οικογένεια και η πόλη συγκεντρώθηκαν σε ένα εικονικό πρότυπο στην πλήρη τι άλλο έπρεπε να ξέρει από μόνη της κατά τη διάρκεια της πρώτης συνεδρίασης. κατά την αρχαιότητα, κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε ταυτότητά του ούτε ψηφίστηκε ο, και κανείς δεν αποφάσισε την ταυτότητά του. Δεν έβαζε σε ένα κοστούμι. Οι άνδρες ήταν εντός της ταυτότητάς τους. Η ταυτότητα ήταν παρόμοια με ένα φορτίο, έπρεπε να είμαστε άξιοι. Έχει αποκλειστεί η ύπαρξη και να γίνει. Η σύγχρονη εποχή έχει καταστήσει μια πρόκληση, γιατί μετατραπεί η ταυτότητα έχει, ένα είδος επίτευγμα που μπορείτε να ντύνονται ή να εκχωρήσει. Στη σύγχρονη φαντασία του να πιστεύουμε ότι μπορούμε να επιλέξουμε τα πάντα όλη την ώρα, σύγχρονη εποχή αντικαταστάθηκε με αδιάλλακτη μέθοδος είναι από την κατοχή. Ωστόσο, αυτή η λογική, αυτή η ιδεολογία έχει τα όριά της: μερικά πράγματα που μπορούν να αποκτηθούν, μεταξύ των οποίων και: ετερότητα. Ζήστε την ταυτότητά του, να είναι αυτό που είναι, τοποθετήσει το όνομά του, επιτρέπουν την ιδιωτική ζωή και, συνεπώς, τη γνώση και την εμβάθυνση της ύπαρξής του, Αυτές είναι οι προϋποθέσεις για μια συνάντηση με το άλλο. Η πρώτη διαφορά μεταξύ του Κρέοντα και την Αντιγόνη βρίσκεται σε αυτή τη θέση, η γη στην οποία είναι χτισμένο το αγώνα, Αντιγόνη του κουταλιού ενσωματωμένα σε αυτό αυτό το δώρο της παλιάς, οι θεοί, αυτές οι ρίζες που ορίζει την αρχή στην οποία στηρίζεται για να σταθεί σε αυτόν τον άνθρωπο, Ο γιος γονέα, βασιλιάς, που παντρεύει τη δύναμη της θέλησης και τυφλωμένος από το να μην ακούσει τη φωνή του, ηχώ της. Συνέχισε να διαβάζεις “Αντιγόνη, επαναστατική και οικεία (6/7. η κλίση)”