Tradycją jest, aby pamiętać,

La tra­di­tion oblige à une con­ver­sion per­ma­nente. La tra­di­tion n’est pas une sinécure ! La tra­di­tion demande un effort de tous les instants. Et même le plus impor­tant des efforts : pamiętać. La tradition sert à ne pas oublier et demande que soit réalisé un effort répété pour se souvenir. Elle ne peut exister autrement que par ce mouvement de va et vient entre le sens qu’elle donne et la compréhension de ce sens à travers son actualité.

Prière de l’artisan

Prière monastique du XIIe siècle
Apprends-moi, Seigneur, à bien user du temps que tu me donnes pour travailler
Apprends-moi à unir la hâte et la lenteur, la sérénité et la ferveur, le zèle et la paix. Aide-moi au départ de l’ouvrage. Aide-moi au cœur du labeurEt surtout comble toi-même les vides de mon oeuvre : Seigneur, dans tout labeur de mes mains laisse une grâce de Toi pour parler aux autres et un défaut de moi pour parler moi-même.

Garde en moi l’espérance de la perfection, sans quoi je perdrais cœur. Garde-moi dans l’impuissance de la perfection, sans quoi je me perdrais d’orgueil

Seigneur, ne me laisse jamais oublier que tout travail est vide sauf là où il y a amour

Seigneur, enseigne-moi à prier avec mes mains, mes bras et toutes mes forces. Rappelle-moi que l’ouvrage de mes mains t’appartient et qu’il m’appartient de te le rendre en le donnantQue si je fais pour plaire aux autres, comme la fleur de l’herbe je fanerai au soir. Mais si je fais pour l’amour du bien, je demeurerai dans le bien. Et le temps de faire bien et à ta gloire, c’est tout de suite.

Amen

Antygona, buntowniczy i kameralny (7/7. L’amour)

7ème et dernière partie: L’amour

Le désir d’Antigone est familial, elle ne veut pas laisser son frère sans sépulture; Créon, jego, désire s’affirmer en tant que roi et montre son pouvoir. Antigone privilégie les liens familiaux qui incarnent l’amour et révèlent un être. Créon assoit son pouvoir en signant un acte de loi qui doit établir son autorité. Un même mot caractérise leur action: le désir. Mais le désir ne reconnaît pas le désir chez l’autre, on pourrait croire, surtout si l’on est tenté d’aduler le désir pour lui-même, que le désir adoube tout désir qu’il rencontre. Entre Créon et Antigone, c’est la mesure des désirs qui compte. Face à face, Antigone et Créon vont augmenter la mesure de leurs désirs à l’adversité qu’ils rencontrent. Mais la source du désir d’Antigone est-il encore compréhensible de nos jours? rzeczywiście, le désir d’Antigone, ce désir qui se fonde sur la justice, justice faite et rendue à la dépouille de son frère et aux dieux, ce désir prend tout son sens, car il est communautaire, il s’inscrit dans une cité et dans une famille, vision réduite de la cité, et dans une croyance, Antigone s’adosse aux dieux pour interpeller Créon. Antigone n’exprime pas un désir personnel, elle défend une loi éternelle, elle défend son devoir à le dire, à le clamer devant n’importe quel pouvoir qui se croirait au-dessus d’elle. Depuis quand n’entendons-nous plus qui que ce soit s’ériger dans l’espace public pour clamer son devoir au prix de sa vie? Le pire? Nous nous sommes habitués à ce silence, cette résignation, les lois transcendantales ne nous disent plus grand-chose, donc rien ne vient surplomber et donc corriger les lois qui passent devant nous et nous encerclent comme des détritus dans un courant d’eau. Les communautés qui fortifiaient l’individu au sein d’un espace qui le protégeait et lui permettait de grandir ont volé en éclats. L’individu ressemble maintenant à un électron fou qui ne peut se construire que des bourrasques de vent qui l’épuisent et le déboussolent sans cesse et effacent jusqu’au goût du sens à donner à sa vie. La vie sociale repose sur le droit et le droit seul, mais en un lieu sans géographie composée de gens hors sol tous les droits se valent et se concassent dans un odieux capharnaüm. Créon a le pouvoir. Antigone est la fille d’Œdipe. À une époque où il ne s’agit plus que d’avoir, de posséder, d’acquérir, Antigone pèse — puisqu’il faut évaluer — bien peu. La destruction méthodique de toute métaphysique s’apparente à un crime contre l’humanité. Peut-être le plus grand que le monde a connu. Puisque d’un clic, je peux tout acquérir je n’ai plus besoin que de connaître mon désir pour le rassasier. On comprend aussi que ce désir individuel que plus rien ne protège de son appétit n’accepte aucune limite et surtout pas celle posée par autrui; alors entre en jeu l’envie, le désir dévoyé, avili.

Continue reading “Antygona, buntowniczy i kameralny (7/7. L’amour)”

Qu’est-ce qu’être hors-sol ?

L’exemple le plus éclairant concernant la nature humaine se trouve dans le Nouveau Testament quand Pierre et Jésus-Christ parlent ensemble et que Pierre insiste auprès de son maître pour qu’il croie sa dévotion tout à fait sincère. a zatem, Jésus lui annonce que le coq n’aura pas chanté qu’il l’aura renié trois fois. Le premier endroit d’où parle tout homme est celui-ci : sa faiblesse. La prise en compte des limites de chacun, non pas toujours pour s’y résoudre, mais aussi pour les surmonter, oblige à raisonner à partir de ce que l’on est et non pas à partir de ce que l’on croit être. Tout homme qui ne connaît pas ses faiblesses, qui les oublie, qui ne les prend pas en compte est hors-sol comme on a pris l’habitude de le dire de nos jours. Hors-sol signifiant que l’on est nourri par un pâturage qui n’est pas le nôtre, que l’on renie son pâturage pour trouver tout autre pâturage que le sien meilleur, car autre. Hors-sol signifie aussi que les propos reçus pourraient être obtenus partout ailleurs dans le monde sans que cela pose problème, ces propos étant sans racines, traduisible en toute langue et exportable tel un « framework » en informatique. La formule « hors-sol » interdit de répondre à la question « d’où parles-tu ? » et la première formule aime à brocarder la seconde comme identitaire ou d’« extrême-droite ». À force d’avoir voulu esquiver cette question, on l’a anéantie. À l’avenir il ne sera plus possible de demander d’où l’on parle, car on aura atteint un tel niveau d’abstraction et de déracinement que cette question n’aura même plus de sens.

Antygona, buntowniczy i kameralny (6/7. La vocation)

 

To opowieści o tożsamości! Słowo nie pojawia się w obu greckiego eposu ani tragedii. Tożsamość w czasie Antygony opiera się na linii i należący do miasta. Tożsamość jest przeniknięte zakorzenienie. Rodzina i miasto zebrało się w wirtualnym standardem w całości, co drugi musiał znać o sobie podczas pierwszego spotkania. podczas starożytności, nikt nie protestował swojej tożsamości, ani ogłoszone, i nikt nie zdecydował swoją tożsamość. Nie było wprowadzenie na kostium. Les hommes relevaient de leur identité. Tożsamość była zbliżona do obciążenia, mieliśmy być godnym. Ona rządził bycia i stawania. Nowoczesny wieku stało się wyzwaniem, ponieważ zmieniła tożsamość mają, rodzaj wypełnienia, które można ubrać lub zbyć. W nowoczesnym fantazji, aby sądzić, że możemy wybrać wszystko w godzinę, Czasy współczesne zastąpiona metodą nieubłagana jest poprzez. Jednak ta logika, cette idéologie a ses limites: Niektóre rzeczy mogą być nabywane, między nimi: odmienność. Żyją swoją tożsamość, być to, co z nich jest, umieścić swoje nazwisko, pozwalają prywatności, a więc wiedzy i pogłębienie jego istoty, Są to warunki do spotkania z drugim. Pierwsza różnica między Kreona i Antygony znajduje się w tym miejscu, grunt, na którym zbudowany jest walka, Antygona konserwy osadzone w nim, że dar stare, bogowie, Te korzenie który określa organ, któremu pochyla stanąć do tego człowieka, syn rodzic, król, który żeni siłę woli i jest zaślepiony nim nie słyszeć własny głos, jej echa. Continue reading “Antygona, buntowniczy i kameralny (6/7. La vocation)”

Antygona, buntowniczy i kameralny (3/7. los)

IMG_0554

 

3część II : los

Człowiek z drzewa. mężczyzna, jak drzewo, jest również dobrze zdefiniowany przez jego korzeni lub owoców. mężczyzna, jak drzewo, zależy od zewnętrznych i wewnętrznych elementów, które osiągają dojrzałość. L’homme ressemble à ce tronc sculpté par les épreuves s’appuyant sur ses racines et portant des fruits plus ou moins beaux, lepiej lub gorzej… Podobieństwa pomiędzy roślinami i człowieka są nieograniczone. Woda, która odżywia korzenie na światło słoneczne podlewania owoców, tlenu wydzielane przez liście, toute cette vie qui s’engouffre et circule nous rappelle de manière irrémissible la condition humaine. Drzewo jest metaforą rodzinnej. Sadzonka owoców i liści, metaforą historii człowieka i rodziny rośnie. Quelles fées maléfiques présidaient à la naissance de la famille des Labdacides dont descend Antigone? N’importe quelle belle conscience de nos jours y verrait une calamité et une explication pathologique des décisions d’Antigone. Comment cette petite Antigone devient-elle ce fruit héroïque en naissant sur un tronc si plein de stigmates et meurtrissures? Oddech i niezakłócony przewodnik przeznaczenie i tępy, że rodzina i, nagle, Antygona jest zwolniony z tego kaftana, uwalnia jego rodzina to kaftan, pokonała stanik, i uzupełnia odrzucić przeznaczenie. jakim cudem! z daleka, przywiązanie do swojego oddziału, dwa arkusze nadal wyglądają identycznie, Jednak wystarczy zbliżyć, aby zobaczyć, jak różnią się one. Continue reading “Antygona, buntowniczy i kameralny (3/7. los)”

Antygona, buntowniczy i kameralny (2/7. pogrzeb)

IMG_0959-1024x768

2część II : pogrzeb

- «Moja najdroższa Ismene. Mam dziś rano, aby powiedzieć, że zadbał o wszystko. Wziąłem ten sam pogrzeb naszych braci. Je ne pouvais pas choisir et comme nos frères n’ont pas laisser de dernières volontés, Wziąłem sprawy w swoje ręce za to naprawić jak najszybciej. Wciąż zamówił Balsamisty tak, aby były reprezentacyjny. Jeśli chcesz go zobaczyć, będą gotowe do 15 godzin. Nie jesteś zobowiązany. wreszcie, czy można wziąć dziesięć minut, może to być dobry. Może to lepiej, aby zachować zdjęcie z nich zadowolony, np dzieci. Wziąłem ten sam model urnę dla dwojga. Kapłan przyjdzie na pogrzeb i zrobić małą mowę przed kremacji. Zamówiłem Jego przyjście na pogrzeb. widać, I obchodzić wszystko. Eteokles być pochowany na cmentarzu, który znajduje się około trzydziestu minutach Teby biorąc krajowa. do Polinejkes, jest to bardziej skomplikowane z prawem naszego wuja, Créon. Postanowiłem rozprzestrzeniania jego prochy na polu bitwy jako król nie chce mu być pochowany. To ma sens, nie? Powiedz mi, co myślisz, Ja nie zatrzymał się w tej kwestii. » Ce portrait d’Antigone vivant au XXIe siècle livrant les dépouilles de ses frères au chargé des pompes funèbres résume le rite des funérailles de nos jours. Rodzina została dokonana od czasów rewolucji przemysłowej nieproduktywne. Les funérailles ne s’inscrivent guère plus dans la tradition familiale. Le monde moderne se rassérène en employant la formulemieć sens, comme la traduction de l’expression anglo-saxonne se fait entendre de nos jours, et comme il est si réconfortant de se le répéter sans que cela ait vraiment de… sens, bo co to mini-found sensu na ziemi prawie przez przypadek, co te zmysły żal skóry Któż bez tego niewiele lub nic, w przeciwnym wypadku pozostałości minionej kierunku, zdrowy rozsądek, dobre poczucie rzeźbione przez wieki? Poprzez niszczenie rodziny, Transmisja międzypokoleniowa brakuje, sens naszych działań jest stracone, musi zatem wynaleźć znaczenie, musi zrobić znaczenie, trzeba jeszcze dać iluzję życia, nie zostały całkowicie abdykował. Oszustwa oprze ignorancji, i tu też, oszustwo nie pochodzą jeden dzień. Znaczeniu nadanym przez śmierć w rodzinie, To poczucie niemal całkowicie zapomniana dziś, Przypomina się, by w grze Antygony Sofoklesa, gdzie stoi jako strażnika wartości, które uwalniają, ponieważ chronią one ludzi od zwierząt. Antygona potwierdza to, co człowiek może i nie może; łapie d & rsquo; siły, aby chronić nas od naszej woli do władzy i uczą nas czas, który będzie odpowiedzialny; czas dziś powierzone specjaliści certifiés remplaçant de la famille, Osoby składające się i słabsze więzi między nimi do czasu.

Continue reading “Antygona, buntowniczy i kameralny (2/7. pogrzeb)”

Antygona, buntowniczy i kameralny (1/7. rodzina)

Antygona-900x599

1strona era : rodzina

Od pierwszego czytania Antygony, niejednoznaczność w świadomości czytelnika. Antigone ucieleśnia Czy działania lub reakcji? Co się porusza Antygona? Reakcja nie istnieje samo w sobie, podczas gdy działania nie potrzebuje nikogo, jest to uzasadnione w akcie. Akcja inauguruje zawsze coś. W przeciwieństwie do tego, co często się mówi lub myśli, Antygona nie spodziewa się Creon Antygona. Jak Electra zemsty, Nausicaa do odbioru, Penelope za lojalność, Antygona uosabia obowiązek. Czy akcja, ponieważ służy: jest spełniony w służbie. Jest to realizowane w niewoli (udajemy się zapominać, że środki niewoli być „niewolnikiem”?). W przeciwieństwie do tego, co często się mówi lub myśli, Antygona nie jest osobą fizyczną. To nigdy nie jest sam jest. Jeżeli prawo Creon popycha do działania, a jeśli może to wydawać się reakcji, jest to jedynie na powierzchni, przez zwykłe chronologii.

Continue reading “Antygona, buntowniczy i kameralny (1/7. rodzina)”

Historia francuskiej Akcji

Maurras-et-comte-de-ParisRépliques est une émission unique dans le paysage intellectuel français. Alain Finkielkraut ne se refuse presque aucun thème et il est bien seul de cette façon. Dans l’émission du 7 février 2015, Alain Finkielkraut proposait comme thème « Charles Maurras et ses héritiers ». J’attendais cette émission avec impatience, d’abord parce que Maurras n’a plus aucune place dans le paysage intellectuel français depuis la guerre, ensuite parce qu’il me faut l’avouer : Maurras et moi avons partie liée. J’ai eu la chance de lire Maurras avant d’avoir 20 ans au milieu des années 80. Un temps d’insouciance. La Politique Naturelle1 est devenu un livre de chevet. Le mot royalisme était susurré par ma mère depuis toujours, mais avec une pudeur de tous les instants, avec une pudeur protectrice : nous vivions en HLM, petitement, et l’équilibre que ma mère avait forgé devait rester le ciment de notre famille. Cet équilibre se calfeutrait sous la pudeur qui ne cessait de déborder jusqu’à recouvrir ce que nous étions intimement. Au moins ne cessions-nous d’êtreintimement. Avec la découverte de Maurras, le mot politique devenait autre chose qu’une nostalgie. Avec Mauras, ce mot prenait corps, donnait un sens à la vie. J’ai découvert Maurras avec Boutang avec Bernanos. Les trois changeront ma vie. Tout semble lié avec le temps. Comme j’ai rencontré Pierre Pujo avec Jean Sévillia avec Patrice de Plunkett. L’ordre importe peu. L’ordre et la grâce sont liés, et Maurras l’avait compris.

Continue reading “Historia francuskiej Akcji”